|
در آستانه 8 مارس، روز جهانی زنان،
جامعه زنان مبارز کردستان یک عضو خود را از دست داد.
شامگاه روزسهشنبه گذشته، قلب پراز مهر و عطوفت بانوی فداکار و مبارز،
رفیق مریم غلام ویسی، برای همیشه از طپش افتاد.
او در زمره زنان پیشرو سنندج، مبارزه علیه بیعدالتی و مفا سد اجتماعی
را همگام با توده های بپا خا سته و برضد نظام سلطنتی آغاز کرد.
تلاطم وفرایند تحولات ایران و بویژه کردستان، عزم اورا در ادامه
مبارزه برای نیل به اهدافش راسختر ساخت. در کنار خلق خود مصصم ایستاد و
شرایط جنگ تحمیلی به ملت آزادیخواه کرد، خللی در اراده او وارد نکرد.
سرکوب عنان گسیخته رژیم جمهوری اسلامی در کردستان، او و خا نوادهاش را
بسوس زندگی در شرایط مخفی سوق داد وبا تنگتر شدن فضای رعب و وحشت از
سوی رژیم اسلامی، مجبور به جلای وطن شد.
تجارب زندگی در فضای ترور و اختناق ایران از او عنصری کار آمد و مدبر
ساخته بود.
در مدت کوتاهی توانست خود را با محیط پیرامون وفق دهد ودر کسوت یک مربی
کارآزموده، دوشادوش زنان آلمانی، کاراکتر و توانایی خود را در شغل مورد
علاقهاش نیز به اثبات برساند.
فعالیتهای اجنماعی او در خارج کشور، با الهام از سازما نهای بشر دوست،
حول دفاع از کودکان بی سرپرست کرد ادامه یافت. این کودکان که پدر و
مادر خود را عمدتا درنبرد با رژیم بعث از دست داده بودند، فاقد ممر در
آمد مناسب و بخشآ از ادا مه تحصیل محروم مانده بودند .
تشکلی که منتج از ایده و تلاش چشمگیر او در شهر هانوفر بر پا شد، تتمه
هفکران وی بود که در کشور سوئد از اعلام موجودیت آن چند صباحی نگذشته
بود.
« انجمن دوستداران کودکان کردستان -- هانوفر » بفاصله کوتاهی
شمار اعضائ آن به بیش از صد تن رسید وحضور رفیق مریم بعنوان مسئول اول
این تشکل اعتبار و ارزش آنرا دو چندان کرده بود .
گرچه او دیگر در میا ن ما نیست، اما نام و یاد او به مثابه زنی آگاه و
پیشرو در قلب تمامی کسانی که همچنان به عدالت و برابری انسانها اعتقاد
دارند، برای نابودی جهالت و خودکامگی، برای رفع تبعیض نژادی و جنسی و
در یک کلام آزادی و دمکراسی مبارزه میکنند، همواره جاودان خوا هد ماند.
یاد و نام اورا با الهام از خصائل نیکش
گرامی
بداریم
جمعی ازکرد های مقیم آلمان
08.03.2007
|